അനൂപ് മുരളിയുടെ കഥ

അധ്യാപകരുടെ പിന്തുണ, അധ്യാപകരുമായുളള നിരന്തര സമ്പര്‍ക്കം, പ്രതീക്ഷ കൈവിടാതെയുളള പരിശ്രമം, സഹപാഠികളുടെയുംസമൂഹത്തിന്റെയും പരിഗണന എല്ലാം കൂട്ടിയോജിപ്പിച്ച ഈ അനുഭവം എല്ലാ വിദ്യാലയങ്ങള്‍ക്കും രക്ഷിതാക്കള്‍ക്കും മതൃകയാകട്ടെ.വായിക്കൂ

പാമ്പാടും പാറ പഞ്ചായത്തില്‍ കൂട്ടാര്‍ കരയില്‍ തുണ്ടിത്തറയില്‍ വീട്ടിലണ് അനൂപ് മുരളി ജനിച്ചത്.

അമ്മ ഗിത .അച്ഛന്‍ മുരളി. ഈ ദമ്പതികളുടെ രക്തഗ്രൂപ്പ് ചേരില്ലായിരുന്നു. ഡോക്ടര്‍മാര്‍ നിര്‍ദേശിച്ചതനുസരിച്ച് ഇഞ്ചക്ഷന്‍ എടുത്തിട്ടും രണ്ടാമത്തെ കുട്ടി അനൂപ് …!

അവന്റെ മൂന്നാം ദിവസം ആ കുഞ്ഞു ശരീരത്തിലെ രക്തം മുഴുവന്‍ മാറ്റി പുതിയ രക്തം പുക്കിള്‍ക്കൊടിയിലൂടെ കയറ്റി. ഒരു മാസത്തെ ചികിത്സയിലൂടെ അവനെ ജീവിതത്തിലേക്കു രക്ഷപെടുത്തിക്കൊണ്ടുവന്നു.

ഡോക്ടര്‍മാരു പറഞ്ഞു സൂക്ഷിക്കണം. അവനു മരുന്നു മാത്രം പോര.നല്ല പരിചരണം വേണം. ചിലപ്പോള്‍ എന്തെങ്കിലും വൈകല്യം സംഭവിച്ചേക്കാം.

കുട്ടി കമിഴ്ന്ന് വീഴുകയോ ഇരിക്കുകയോ നടക്കുകയോ ചെയ്തില്ല. അവന് സംസാരശേഷിയും കുറവ്. പിടലി ഉറച്ചില്ല. ചത്ത കോഴിയുടെ തല എങ്ങനെയാണോ അതു പൊലെയാണ് അവന്റെ പിടലിയുടെ അവസ്ഥ.

അവര്‍ ജീവിതം അവനുവേണ്ടി മാറ്റി വെക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.എല്ലാം കാര്യങ്ങളും അവനക്കൊണ്ടു ചെയ്യിക്കാനുളള ശ്രമം നടത്തി. നിരന്തര ചികിത്സയുടെ വര്‍ഷങ്ങള്‍.

നാലാം വയസില്‍ അനൂപ് നടക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അതുവരേയും മലര്‍ന്നു കിടക്കുന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നു.

മൂന്നു ചക്രകങ്ങളുളള വണ്ടിയുണ്ടാക്കി. ആ വണ്ടിയില്‍ അവനെ പിടിപ്പിച്ചു. അവനെ പിറകോട്ടും മുന്നോട്ടും നടത്തിച്ചു. മാതാപിതാക്കളുടെ കാലില്‍ ചവിട്ടി നിറുത്തിച്ച് പിറകോട്ടും മുന്നോട്ടും നടത്തിച്ചു.അങ്ങനെ അവന്‍ നടക്കാനുളള ശേഷി ക്രമേണ നേടി.

"അവനു സംസാരിക്കാന്‍ മറ്റു കുട്ടികളെപ്പോലെ കഴിവില്ലായിരുന്നു. അവന്റെ മുഖത്തു നോക്കി ഉച്ചത്തില്‍ സംസാരിച്ചാല്‍ അവനതു മനസിലാകും. അങ്ങനെ ഓരോ കാര്യങ്ങളും അവന്റെ മുഖത്തു നോക്കി പല തവണ പറഞ്ഞ് പറഞ്ഞ് കൊച്ചു കൊച്ചു വാക്കുകള്‍ പറഞ്ഞു പറഞ്ഞ് ,തിരിച്ചു പറയിപ്പിച്ച് പരിശീലിപ്പിച്ചു. ഇപ്പോള്‍ അവന്‍ ഒരുവിധം സംസാരിക്കും. പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടെങ്കിലും അവനോടു കൂടുതല്‍ സഹകരിക്കുന്നവര്‍ക്ക് കൃത്യം കാര്യം മനസിലാകും". ഗീത അനൂപിന് സംസാരശേഷി വളര്‍ത്തിയെടുത്ത കാര്യം വിശദീകരിച്ചു.

വീട്ടില്‍ എന്തു കാര്യം ചെയ്താലും അതു എന്താണെന്നും എന്തിനാണെന്നും അവനോട് ഗിത പറയും. ഗീതയും മുരളിയും ദിവസവും രണ്ടു മണിക്കൂര്‍ വീതം അവനുമാത്രമായി മാറ്റിവെച്ചു. അവനു ഒരുപാട് സംശയങ്ങളുണ്ടാകാറുണ്ട്. അതിനെല്ലാം വളരെ ക്ഷമയോടെ മറുപടി പറഞ്ഞവനെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തണമായിരുന്നു. അവന്റെ മനസിനു സന്തോഷം കിട്ടുന്ന സ്ഥലങ്ങളില്‍ കൊണ്ടു നടന്ന് കാണിച്ചും പറഞ്ഞും കാര്യങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കാനവനെ സഹായിച്ചു.

"അനൂപിന് എട്ടു വയസ്സായപ്പോള്‍ അവനെ നെടുങ്കണ്ടത്തുളള സ്പെഷ്യല്‍ സ്കൂളില്‍ ചേര്‍ത്തു. മൂന്നു വര്‍ഷം ആ സ്കൂളില്‍ പഠിപ്പിച്ചു. കുറെ മാറ്റങ്ങള്‍ വന്നു.പക്ഷേ അവിടെയുളള എല്ലാ കുട്ടികളും എന്തെങ്കിലും വൈകല്യമുളളവരായിരുന്നു. കുറച്ചൊക്കെ സംസാരിച്ചിരുന്ന അനൂപ് ഈ സ്കൂളില്‍ ചെന്നതിനു ശേഷം ആംഗ്യഭാഷ കൂടുതല്‍ ഇഷ്ടപ്പെടുകയും സംസാരിക്കുന്നതു കുറയുകയും ചെയ്യുന്നത് ശ്രദ്ധയില്‍പ്പെട്ട ഗീത അപകടം മനസിലാക്കി. സംസാരത്തിന്റെ അളവുകുറഞ്ഞു കുറഞ്ഞ്....! അവനെ ആ സ്കൂളില്‍ നിന്നും മാറ്റി കൂട്ടാര്‍ എല്‍ പി സ്കൂളില്‍ ചേര്‍ത്തു പഠിപ്പിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ഒരു പക്ഷേ …"ഗീത തുടര്‍ന്നു..

"പുതിയ സ്കൂളില്‍ വെച്ച് അവന്‍ മറ്റു കുട്ടികളുമായി ഇടപഴകി. നല്ല രീതിയില്‍ സഹകരിച്ചു. സംസാരിക്കാനുളള കഴിവ് തിരിച്ചെടുത്തു.സംസാരം വളരെ മെച്ചപ്പെട്ടു. നാലാം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ പോത്തിന്‍കണ്ടം സ്കൂളില്‍ ചേര്‍ത്തു. ഏഴു വരെ അവിടെ പഠിച്ചു. എല്ലാ ദിവസവും ഓട്ടോയിലാണ് അവനെ സ്കൂളില്‍ വിട്ടത്. ഓട്ടോ വരുന്നറോഡിലേക്കെത്താന്‍ നാലു കിലോമീറ്റര്‍ അവനെയും തോളിലേറ്റി നടക്കുമ്പോള്‍ ആളുകള്‍ ചോദിക്കും ഗീതേ നീ ഇങ്ങനെ കഷ്ടപ്പടുന്നതിനു വല്ല ഫലവും കിട്ടുമോ? ഞാന്‍ അവരുടെ വാക്കുകളെ പരിഗണിച്ചില്ല. അവനെ എന്നും വിദ്യാലയത്തില്‍ വിടാന്‍ നല്ല ചെലവു വേണ്ടി വന്നു.ഞങ്ങളുടെ വീടും സ്കൂളുമായി ദൂരം ഒരുപാടുണ്ട്. എട്ടാം ക്ലാസിലേക്കു മുണ്ടിയെരുമ സ്കൂളില്‍ ചേര്‍ക്കാന്‍ പോകുമ്പോള്‍ എനിക്കു വളരെയധികം പേടിയായിരുന്നു. കാരണം തനിച്ച് പോയി വരാന്‍ അവനു സാധിക്കില്ലായിരുന്നു. എന്നും അവനെ രാവിലെ സ്കൂളില്‍ കൊണ്ടുചെന്നാക്കി.വൈകിട്ടു കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോരും സ്കൂളിന്റെ പടിക്കല്‍ കൂടി പോകുന്ന ഒരു ബസുണ്ട്..ബസുകാര് അവനെ കയറ്റിക്കൊണ്ടു പോകാമെന്നു സമ്മതിച്ചു. അവര്‍ നല്ല കരുതലോടെ അവനെ കയറ്റുകയും ഇറക്കുകയും ചെയ്തു. വണ്ടിയില്‍ അവനു പ്രത്യേകപരിഗണന കിട്ടി. കൂട്ടുകാരും അവനെ ശ്രദ്ധിച്ചു. വിദ്യാലയത്തിന്റെ പടിക്കല്‍ വണ്ടി നിറുത്തുമ്പോള്‍ അധ്യാപകര്‍ അവനെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപൊകും.വൈകുന്നേരം ബസില്‍ കയറ്റി വിടുന്നതും ടീച്ചര്‍മാരു തന്നെ. ഇങ്ങനെ കുറെ നാള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ബസിന്റെ സമയം നോക്കി ബോര്‍ഡ് വായിച്ച് തനിയെ യാത്രചെയ്യാന്‍ അവന്‍ പ്രാപ്തനായി.ഇപ്പോള്‍ ബസിനും ട്രിപ്പ് ജീപ്പിനും ഓട്ടോയ്ക്കും മാറി മാറി കയറിയിറങ്ങി പോയിവരാനവനു കഴിയും. വീട്ടിലേക്കുളള സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങിക്കൊണ്ടുവരും. പണം കൈകാര്യം ചെയ്യും".

ഉച്ചയ്ക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്കണം. അനൂപിന് കൈയ്ക് അല്പം ബാലന്‍സ് കുറവുണ്ട്. ചോറ്റു പാത്രം തുറക്കുമ്പോള്‍ അതു താഴെ വീണ് ചോറെല്ലാം നിലത്തു തൂവും. അവനത് വലിയ പ്രയാസമുണ്ടാക്കി. ഞാനിക്കാര്യം അധ്യാപകരുടെ ശ്രദ്ധയില്‍പെടുത്തി. ശ്രീജടീച്ചര്‍ അവനെ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചു. സഹായിച്ചു. എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും .

ഇത്രയും നാള്‍ അനൂപിനെ പഠിപ്പിച്ച എല്ലാ അധ്യാപകരോടും ഗീത അനൂപിന്റെ കുറവുകളും കഴിവുകളും സ്വഭാവങ്ങളും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അതിനാല്‍ അവനെ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ എല്ലാ ടീച്ചേഴ്സും തയ്യാറയി. മുണ്ടിയെരുമ സ്കൂളില്‍ വൈകല്യമുളള കുട്ടികളെ ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ പ്രത്യേകം ഒരു ടീച്ചറെ സര്‍ക്കാര്‍ നിയമിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഷീബടീച്ചര്‍ എന്റെ കുട്ടിയെ വളരെയധികം സഹായിച്ചു. മറ്റു കുട്ടികളെപ്പോലെ എല്ലാം സ്വന്തമായി ചെയ്യാനും പഠിക്കാനും ഷീബടീച്ചര്‍ അനൂപിനെ പഠിപ്പിച്ചു. ചില കുട്ടികള്‍ അനൂപിനെ കളിയാക്കുമായിരുന്നു. സ്കൂളിലെ അധ്യാപകരുടെ ശ്രദ്ധയില്‍പെട്ടപ്പോള്‍ അവരതില്‍ ഇടപെട്ടു. ഇങ്ങനെയുളള കുട്ടികളോടു കൂടുതല്‍ അടുക്കണമെന്നും അവരുടെ പഠനകാര്യത്തിലും സ്കൂളില്‍ വന്നു പോകുന്നതിലും സഹായിക്കണമെന്നും സമൂഹത്തില്‍ ഇത്തരം കുട്ടികളെ ഒറ്റപ്പെടുത്തരുതെന്നും നല്ലവരായ ശ്രീജടീച്ചറും ഷീബടീച്ചറും മറ്റു കുട്ടികളോടു പറഞ്ഞു.അനൂപനു വേദനയുണ്ടാകുന്ന ഒന്നും വിദ്യാലയത്തില്‍ നിന്നും ഉണ്ടാകാതിരിക്കാന്‍ അവരെല്ലാം ശ്രദ്ധിച്ചു.

ഗീത എന്നും ക്ലാസ് ടീച്ചറേയും ഷീബടീച്ചറേയും ഫോണില്‍ വിളിക്കും. അന്നന്നത്തെ കാര്യങ്ങള്‍ അറിഞ്ഞ് വീട്ടില്‍ നിന്നും ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങളില്‍ അനൂപിനെ സഹായിക്കാനാണ് ഈ ഫോണ്‍ വിളി.സ്കൂളിലെ പഠനകാര്യങ്ങള്‍ അനൂപും അമ്മയോടെന്നും പറയുന്നത് ഒരു ശീലമാക്കി. ആ അമ്മ തന്നാലാവും വിധം അവന്റെ പഠനക്കൂട്ടാളിയായി മാറി.

പത്താം ക്ലാസില്‍ അറുപതു ശതമാനം മാര്‍ക്കോടെ വിജയിച്ച അനൂപ് ഇപ്പോള്‍ പന്ത്രണ്ടാം ക്സാസ് പരീക്ഷ എഴുതുന്നു.

ചിലപ്പോഴൊക്കെ അവന്‍ ചോദിക്കും ഞാന്‍ എന്താണ് ഇങ്ങനെ? ചേച്ചിക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ എന്ന്. മറ്റു കുട്ടികളെപ്പോലെ എത്താന്‍ കഴിയാത്തതില്‍ അവനു സങ്കടം ഉണ്ട്. അവന്‍ പറയും "അച്ഛയ്ക്കും അമ്മയ്ക്കും വയ്യാതാകുമ്പോള്‍ അനൂപ് ജോലിക്കു പോയി പൈസയുണ്ടാക്കിത്തരാം..”.ഇപ്പോള്‍ അവന്‍ ചോദിക്കുന്നു "ഇനി ഏതു കോളേജിലാണ് പഠിക്കേണ്ടത്, എന്താണ് പഠിക്കേണ്ടത്?” പഠിക്കാനുളള അവന്റെ ആഗ്രഹം സാധിക്കണം. അതാണ് ആ മാതാപിതാക്കളുടെ ഇപ്പോഴത്തെ ചിന്ത.

ഞാന്‍ കല്ലാര്‍ സ്കൂളില്‍ പോയി അനൂപിനെ കണ്ടു. അനൂപ് സന്തുഷ്ടനാണ്.പ്രതീക്ഷ ഏറെയുളള കുട്ടി. അവ സാക്ഷാത്കരിക്കപ്പെടും എന്നു ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു.

അധ്യാപകരും തിമിരശസ്ത്രക്രിയയും

Case- 1

സിനി എന്ന അമ്മ

ഇടുക്കി ജില്ലയിലെ തോപ്രാംകുടി സ്വദേശിനിയായ ഒരമ്മയാണ് സിനി. മകന്‍ ജനിച്ചപ്പോള്‍ അവന്റെ ഒരു കവിള്‍ ( വായയുടെ ഒരറ്റം മുതല്‍ ചെവി വരെ ) തുറന്നിരിക്കുകയാണ്. വായക്കുളളിലെ എല്ലാം പുറത്തുകാണാം. പാലു കുടിക്കാന്‍ പറ്റില്ല. മൂക്കില്‍ കൂടി പാലു കുഴല്‍ വഴി കൊടുക്കണം. അപ്പോഴും പ്രശ്നമാണ്. ശ്വസകോശത്തില്‍ പോകാതെ സൂക്ഷിക്കണം. വളരെ പ്രയാസകരമായ അവസ്ഥ. ഡോക്ടര്‍മാര്‍ പറഞ്ഞു "ജീവിക്കുമോ എന്നു സംശയമാണ്.നിങ്ങള്‍ മറ്റെവിടെയെങ്കിലും കൊണ്ടുപോവുക”

പെറ്റമ്മ തന്റെ വേദനയില്‍ പ്രതീക്ഷ എന്ന വാക്കു ചേര്‍ത്തു വെച്ചു.

സിനി അനുഭവം വിവരിച്ചതിങ്ങനെ-

കുട്ടിയേയും കൊണ്ട് കോട്ടയം കാരിത്താസില്‍ പോയി.

കുട്ടിക്കു മൂന്നു മാസമാകുമ്പോള്‍ ഒരു സര്‍ജറി നടത്തി നോക്കാം എന്നവരു പറഞ്ഞു. മൂന്നു മാസം അത് വിലയൊരു കാലമാണെന്ന് എനിക്കു തോന്നി.. മൂന്നുമാസം എങ്ങനെ എത്തിക്കും എത്തിക്കാന്‍ പറ്റുമോ എന്നൊക്കെയുളള ചിന്ത തീ പൊലെ ഉളളില്‍.

ഭാഗ്യം ദുഖവും പ്രയാസവും നിറഞ്ഞ മൂന്നുമാസം -അതു പൂര്‍ത്തിയായന്നു തന്നെ കുഞ്ഞിനേയും കൊണ്ട് കോ

ട്ടയത്തേക്കു പോയി. ആ യാത്ര കുഞ്ഞിനെക്കുറിച്ചുളള സങ്കല്പങ്ങളും വഹിചുളള യാത്രയിയിരുന്നു.

സര്‍ജറി കഴിഞ്ഞു.

ഒരു വയസായപ്പോള്‍ അടുത്ത സര്ജറി

രണ്ടാം വയസില്‍ മൂന്നാമത്തെ സര്‍ജറി

മൂന്നാം പിറന്നാളിനും ഒരു സര്‍ജറി..

മൂന്നാം വയസില്‍ നാലു സര്‍ജറികളുടെ വേദനയറിഞ്ഞ കുരുന്നാണെന്റെ മോന്‍.

ഒരു വയസായപ്പോള്‍ അവന്‍ എന്തൊക്കെയോ കൊഞ്ചിപ്പറയാന്‍ തുടങ്ങി. ഒമ്മും തിരിയില്ല.

വളരുംന്തോറും സംസാരം കൂടി വന്നു. അതവന്റെ ഭാഷ. അതിനെ പിരിച്ചെടുക്കാന്‍ പ്രയാസം.ഡോക്ടറ്‍മാര്‍ പറഞ്ഞു അവന്റെ മുഖത്തു നോക്കി ഒരുപാടു സംസാരിക്കണമെന്നു.

ഞാന്‍ അങ്ങനെ ചെയ്തു. ഒരുപാടൊരുപാട് സംസാരിച്ചു

അവനെ വളരെയധികം സംസാരിപ്പിച്ചു. സംസാരത്തെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു.

ഇപ്പോള്‍ അവന്‍ ഒരു വിധം നന്നായി സംസാരിക്കും

അഞ്ചാം ക്ലാസില്‍ പഠിക്കുന്നു

പാട്ടു പാടും

ഡാന്‍സ് ചെയ്യും

അവന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സങ്കടം അവനെ മറ്റു കുട്ടികള്‍ കളിയാക്കുന്നതാണ്.

ഇനി അവന് മൂന്നു സര്‍ജറി കൂടി നടത്തണമെന്നു ഡോക്ടര്‍മാര്‍ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

….................................................................

സിനിയുടെ ഈ അനുഭവം പങ്കു വെച്ചത് ആരുടെയും സഹതാപത്തിനല്ല.

മറിച്ച് ഒരു വിദ്യാലയത്തിലെ സഹപാഠികള്‍ എങ്ങനെ ആയിക്കൂടാ എന്നു സൂചിപ്പിക്കാനാണ്.

വിദ്യാര്‍ഥികളുടെ മനസില്‍ പാകിമുളപ്പിച്ചു വളര്‍ത്തേണ്ട അനുതാപത്തിന്റെ വിത്ത് അവിടുത്തെ അധ്യാപകരുടെ പക്കലിനിയും ഇല്ലെന്നു സങ്കടത്തോടെ നമ്മള്‍ തിരിച്ചറിയുന്നു.

Case 2

വിന്നി

തൃശൂര്‍ ജില്ലിയിലെ മാധ്യമങ്ങള്‍ പ്രശംസിച്ച കൊച്ചു എഴുത്തുകാരിയാണ് വിന്നി.

രണ്ടു കവിതാസമാഹാരങ്ങള്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു.

വിന്നിയുടെ അമ്മയ്ക് ഒര്‍ക്കുമ്പോള്‍ വിഷമം തികട്ടി വരുന്ന അനുഭവം വിന്നിയുടെ പ്രൈമറി സ്കൂളിലെ അധ്യാപകരുടെ പൊരുമാറ്റമാണ്.

ഹൈസ്കൂളില്‍ നിന്ന് നല്ല പിന്തുണ കിട്ടി .എന്നാല്‍ പ്രൈമറി വേദനാജനകം. കാരണങ്ങള്‍ അവര്‍ പങ്കിട്ടു.

കുട്ടിയെ ബോര്‍ഡിനടുത്തിരുത്തണം.

ബി ആര്‍ സി യില്‍ നിന്നും പ്രത്യേകം രൂപകല്പന ചെയ്ത കസേരയും ടേബിളും കോടുത്തു.

തുറന്ന ക്ലാസ് മുറി .

കസേരയും മേശയും എന്നും ക്ലാസില്‍ കൊണ്ടിടാന്‍ ആളില്ലെന്നും അതു മോഷ്ടിക്കപ്പെടുമെന്നുംകാരണം പറഞ്ഞ് ഓഫീസില്‍ അവ സൂക്ഷിച്ചു. ഒരിക്കല്‍ പോലും കുട്ടിക്കു ഉപയോഗിക്കാന്‍ കിട്ടിയില്ല.! ( നിങ്ങള്‍ ഈ സ്കൂളിലെ അധ്യാപിക, പിടി എ മെമ്പര്‍ ആയിരുന്നെഹ്കില്‍ എന്തു ചെയ്യും?)

എല്ലാ അധ്യാപകരും വേണ്ടത്ര ശ്രദ്ധ നല്‍കിയില്ല.

വിന്നി ക്ലാസനുഭവങ്ങള്‍ എന്നും അമ്മയോടു പറയും. അതു വിശദമായി കേള്‍ക്കാന്‍ അമ്മ തയ്യാറാകും.

നാലാം ക്ലാസ് -ഒമ്പതു കുട്ടികള്‍ മാത്രമുളള ക്ലാസ്.

പരീക്ഷ വന്നു.

വിന്നിക്കു ഇംഗ്ലീഷ് പരീക്ഷയില്‍ പോകാന്‍ മടി. പുതിയ അധ്യാപിക "സീറോ" ഇടും .

" ഇല്ല മോളേ നിനക്കറിയാകുന്നത് എഴുതി വെക്കൂ. മാര്‍ക്കു കിട്ടും. "അവള്‍ അമ്മയുടെ പ്രചോദനത്താല്‍ പരീക്ഷ എഴുതി.

കൊച്ചു റൈം, ഇംഗ്ലീഷില്‍ ഇരുപത്ത‍്ചു വരെ, അവളെക്കുറിച്ച്..

ഫലം വന്നു. അവല്‍ക്കു സീറോ? !

വിന്നിക്കു സങ്കടം. വീട്ടില്‍ വന്നു പറഞ്ഞു.

അമ്മ അടുത്ത ദിവസം വിദ്യാലയത്തില്‍ വന്നു .

പുതിയ അധ്യാപികയുമായി സംസാരിച്ചു. (…. ആ സംഭാഷണം ഊഹിക്കാമോ?)

ഈ കുട്ടിയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കണമെന്ന് അഭ്യര്‍ഥിച്ചു.

അധ്യാപിക സീറോ മാറ്റിക്കൊടുത്തു.

ക്ലാസിലെ സംഭവമൊക്കെ അമ്മ എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു എന്ന് ആ അധ്യാപിക ചോദിച്ചു.

കുട്ടി ക്ലാസനുഭവങ്ങള്‍ വിശദമായി എന്നും അമ്മയോടു പറയും എന്നു കേട്ടപ്പോള്‍ അധ്യാപിക അതിശയത്തോടെ പ്രതികരിച്ചു. "ങാ ..ഇവളു വര്‍ത്തമാനം പറയുമോ?”

ഒമ്പതു കുട്ടികള്‍ മാത്രമുളള ക്ലാസില്‍ ഒരു കുട്ടി വര്‍ത്തമാനം പറയുമോ എന്നു അധ്യാപിക അമ്മയോടു ചോദിച്ചത് അവരെ വേദനിപ്പിച്ചു. (….....)

എട്ടാം ക്ലാസിനെത്തിയതോടെ കാര്യങ്ങള്‍ മാറി. കുട്ടിക്ക് കൂടുതല്‍ പരിഗണന. അവളുടെ ആശയങ്ങളും ചിന്തകളും എഴുതാനും അവതരിപ്പിക്കാനും അവസരം. കഥകളും കവിതകളും രചിച്ചു. നല്ല പാട്ടുകാരിയായി. സദസ്സുകളെ അബിസംബോധനചെയ്തു.

അവള്‍ എഴുതിയ ഒരു കവിത നോക്കൂ. ആ അമ്മ കവിത കാണിച്ചു തന്നു. വിന്നി അടുത്തിരുന്ന് അതു ഞാന്‍ വായിക്കുന്നത് സന്തോഷത്തോടെ ആസ്വദിച്ചു.

വിന്നിയെ അഭിനന്ദിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോഴും ആ പ്രൈമറി സ്കൂളിലെ ആ അധ്യാപിക ഉണ്ടാക്കിയ മുറിവ് മനസില്‍ നീറി.

കെയ്സ് മൂന്ന്

ആയുഷ്

അജയകുമാറിനു മറക്കാനാകുന്നില്ല ആ അനുഭവം. വര്‍ഷങ്ങള്‍ എത്ര കഴിഞ്ഞു എന്നിട്ടും.മകന്‍ ആയുഷിനെ തേര്‍ഡ് ക്യാമ്പ് എല്‍ പി സ്കൂളിലാണ് ചെര്‍ത്തത്. അവന് ഒട്ടേറെ ശാരീരിക മാനസിക പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഉണ്ട്.ഒന്നാം ക്ലാസില്‍ നിന്നും വളരെ നല്ല അനുഭവും പരിഗണനയും കിട്ടി. ഡി പി ഇ പിയുടെ ഗുണം ഏറെ മാറ്റങ്ങളുണ്ടാക്കി. എന്നാല്‍ രണ്ടാം ക്ലാസിലെത്തിയപ്പേള്‍ സ്ഥിതി മാറി. അവനെ അധ്യാപിക ശല്യമായി കണ്ടു. ഒരിക്കല്‍ ബാത്ത് റൂമില്‍ അവന്‍ അറിയാതെ മലവിസര്‍ജനം നടത്തി. അതു ഭൂകമ്പം ഉണ്ടാക്കി. ആ ക്ലാസ് ടീച്ചര്‍ അവന്റെ അമ്മയെ വിളിച്ചുവരുത്തി ചോദിച്ചു വീട്ടിലെ ബാധ്യത ഒഴിവാക്കാനാണോ അവനെ സ്കൂളില്‍ വിടുന്നതെന്ന്. ഈ ചോദ്യം വല്ലാത്ത വേദന ഞങ്ങള്‍ക്കുണ്ടാക്കി. ആയുഷ് ഒരിടത്തും കൂടുതല്‍ സമയം ഇരിക്കുന്ന കുട്ടിയല്ല. ക്ലാസില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോകും.അതവന്റെ അസുഖസ്വഭാവമാണ്. അതു അവസരമായി അധ്യാപിക കരുതി. വെളിയില്‍ ഇറങ്ങിപ്പോയാല്‍ ശ്രദ്ധിക്കില്ല. ഇപ്പോള്‍ മുണ്ടിയെരുമ സ്കൂളില്‍ അവന്‍ പഠിക്കുന്നു. നല്ല പരിഗണന.നല്ല മാറ്റം.

അധ്യാപകര്‍ മാറണം.

ടിടിസിക്കും ബി എഡ്ഢിനും പാഠ്യപദ്ധതിയില്‍ അവഗണിക്കപ്പെട്ടതാണ് പരിഗണനയുടെയും മാനുഷികതയുടെയും വലിയ പാഠങ്ങള്‍.

അതു നാം കണ്ടെത്തണം. നിര്‍മിച്ചെടുക്കണം.

അധ്യാപകര്‍ എന്ന വാക്കില്‍ അധികമായി കൂട്ടിച്ചേര്‍ക്കേണ്ട അര്‍ഥതലം ഉണ്ടെന്നെനിക്കു തോന്നുന്നില്ല. കാഴ്ചയില്‍ എന്തോ മൂടാപ്പുളളവരെ ശസ്ത്രക്രിയയ്ക്കു വിധേയരാക്കണം

നമ്മുടെ ചില അധ്യാപകര്‍ അതാവശ്യപ്പെടുന്നുണ്ട്.

നിങ്ങളതില്‍പ്പെടുമോ?

സജിത -കിരണിന്റെ സ്വന്തം അമ്മ

ജീവിതവെല്ലുവിളികളും മകന്റെ ശാരീരിക വെല്ലുവിളികളും സൃഷ്ടിച്ച സങ്കീര്‍ണമായ പ്രതിസന്ധികളിലൂടെ തുഴഞ്ഞുനീങ്ങിയ ഒരമ്മ തന്റെ ജീവിതം തുറന്നു വെച്ചപ്പോള്‍ വിവിധ ജില്ലകളെ പ്രതിനിധീകരിച്ചെത്തിയ പ്രഥമാധ്യാപകരുടെയും ജില്ലാ വിദ്യാഭ്യാസ പരിശീലന സ്ഥാപനത്തിലെ ഫാക്കല്‍റ്റിയംഗങ്ങളുടെയും റിസോഴ്സ് അധ്യാപകരുടെയും സദസ്സ് നിശബ്ദമായി. വൈകാരികവും തീക്ഷ്ണവുമായ ആ അനുഭവങ്ങള്‍ സമാനതകളില്ലാത്തതായിരുന്നു. ശാരീരിക മാനസീക വൈകല്യങ്ങളുളള കുട്ടികളുടെ പഠനത്തെക്കുറിച്ചു ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്ന സംസ്ഥാന തല വിദ്യാഭ്യാസ ശില്പശാലയിലെത്തിയ ആ അമ്മ ഇങ്ങനെ തുടങ്ങി.....

"ഞാന്‍ സജിത. കിരണിന്റെ അമ്മ. കിരണ്‍-അവനിപ്പോള്‍ തൃശൂര്‍ മോഡല്‍ ബോയ്സ് സ്കൂളില്‍ പ്ലസ് വണ്ണിനു പഠിക്കുന്നു. അവനെ വളര്‍ത്തിക്കൊണ്ടു വരുന്നതിന് ഞാന്‍ നേരിട്ട പ്രശ്നങ്ങള്‍, അനുഭവിച്ച പ്രയാസങ്ങള്‍, വേദനകള്‍ നിരവധിയാണ്. കിരണ്‍ ജനിച്ച് മൂന്നു മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവനില്‍ നിന്നും സമപ്രായക്കാരില്‍ സംഭവിക്കുന്ന പ്രതികരണങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകുന്നില്ലെന്ന കാര്യം ഞാന്‍ ഞെട്ടലോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.ഏഴാം മാസം വരെ അപസ്മാരലക്ഷണങ്ങള്‍ . അഞ്ചു വയസ്സായിട്ടും അവന്‍ മറ്റു കുട്ടികളെപ്പോലെ നടക്കാന്‍ പഠിച്ചില്ല. സംസാരിക്കാന്‍ പഠിച്ചില്ല. കണ്ണിനാകട്ടെ കാഴ്ചയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അറുപത്തഞ്ചു ശതമാനം വൈകല്യമുളള കുട്ടി എന്ന് ഡോക്ടര്‍മാര്‍ വിധിയെഴുതി. തിരുവനന്തപുരം ശ്രീചിത്രയില്‍ ചികിത്സയ്ക്കു ചെന്നപ്പോഴാണ് കണ്ണ് പരിശോധന നടത്താന്‍ നിര്‍ദ്ദേശിച്ചത്. കണ്ണാശുപത്രിയലെ പരിശോധനയുടെ റിപ്പോര്‍ട്ട് ഉളളു പൊളളിച്ചു. കിരണിനു കാഴ്ചയില്ല.!മരുന്നിനു മാസം മൂവായിരം രൂപ വേണ്ടി വരും. എല്ലാ വിധ രോഗങ്ങളുമുളള കുട്ടിയായി കിരണ്‍ .

എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ ഈ അവസ്ഥയില്‍ എനിക്കും അവനും ആശ്വാസം പകരേണ്ട ഭര്‍ത്താവ് വ്യത്യസ്തമായ നിലപാട് എടുത്തു. കല്യാണത്തിനും മറ്റും ചെല്ലുമ്പോള്‍ ഭര്‍ത്താവും ആയാളുടെ ബന്ധുക്കളും കിരണിന്റെ അടുത്തുനിന്നും ദൂരം പാലിക്കാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു. കിരണ്‍ കാരണം എന്തോ കുറച്ചില്‍ സംഭവിച്ചതു പോലെയായിരുന്നു അവരുടെ പെരുമാറ്റം. പിന്നീട് ഭര്‍ത്താവ് ഞങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയി.ഞാന്‍ പതറിയില്ല. ജീവിതത്തെ ഒറ്റയ്ക്കു നേരിടാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. ഞാന്‍ പോകുന്ന എല്ലായിടങ്ങളിലും കിരണിനെയും കൂട്ടി. അവനു ലോകവുമായി പരിചയപ്പെടാന്‍ ലഭിക്കുന്ന എല്ലാ അവസരങ്ങളും പ്രയോജനപ്പെടുത്തി. ചില രക്ഷിതാക്കളെപ്പോലെ നാണക്കേടായി കരുതിയില്ല. പലരുടെയും നോട്ടവും പെരുമാറ്റവും മുളളും മുനയുമുളളതായിരുന്നു. 'ഭര്‍ത്താവുപേക്ഷിച്ചവള്‍, വികലാംഗനായ കുട്ടിയേം നോക്കി വീട്ടിലിരിക്കുന്നതിനു പകരം അതിനേം കൊണ്ടിറങ്ങിയിരിക്കുന്നവള്‍...'പരിഹാസങ്ങള്‍ എനിക്കും എന്റെ മകന്റെയും മേല്‍ വീണു. കളിയാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചവരാരും ഞങ്ങളുടെ പക്ഷത്തു നിന്നു കാണാന്‍ തയ്യാറായില്ല. വിദ്യാഭ്യാസമുണ്ടെന്നു പറയുന്നവര്‍ പോലും ഒരമ്മയെ മനസ്സിലാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചില്ല. നോവിക്കുന്ന അത്തരം പ്രതികരണങ്ങള്‍ അവഗണിക്കാന്‍ ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ….അപൂര്‍വം ചില സാഹചര്യങ്ങളില്‍ പ്രതികരിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ട്. എങ്കിലും കൂടുതലും സഹിച്ചു.ക്ഷമിച്ചു. കേട്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു.അതും എന്റെ കിരണിനു വേണ്ടിയായിരുന്നു.

നടക്കാന്‍ കഴിയാത്ത കുട്ടികള്‍ക്ക് ഫിസിയോ തെറാപ്പി ഫലം ചെയ്യുമെന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ കിരണിനെ അതിനു വിധേയനാക്കി. ദിവസവും ഫിസിയോ തെറാപ്പി ചെയ്തു. എന്നും എട്ടു കിലോമീറ്റര്‍ ദൂരത്തു കൊണ്ടു പോകണം. ഓട്ടോ പിടിക്കാതെ പറ്റില്ല. നടക്കാന്‍ പറ്റാത്ത കുട്ടിയേയും എടുത്തു കൊണ്ട് മുടങ്ങാതെ എല്ലാ ദിവസവും വര്‍ഷങ്ങളോളം തെറാപ്പിക്കു പോയി. അതിനു ഫലം കണ്ടു തുടങ്ങി. ഏഴു വയസ്സായപ്പോല്‍ അവന്‍ തനിയെ നടക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അത് എനിക്ക് ആത്മവിശ്വാസം തന്നു. പത്തു വര്‍ഷത്തെ ഫിസിയോ തെറാപ്പി അവനില്‍ വലിയ മാറ്റങ്ങള്‍ വരുത്തി.

സംസാരിക്കാത്ത കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മയുടെ സ്ഥിതി നിങ്ങള്‍ക്കാര്‍ക്കും മനസ്സിലാകില്ല. ഏതൊരമ്മയേയുംപോലെ ഞാനും മകന്റെ ഇളം കൊഞ്ചലുകള്‍ കേള്‍ക്കാന്‍ എത്രമാത്രം കൊതിച്ചിരുന്നെന്നോ? കിരണിന്റെ സംഭാഷണശേഷി വളര്‍ത്തിയെടുക്കാന്‍ എനിക്ക് എന്റേതായ മാര്‍ഗമേ ഉണ്ടായിരുന്നുളളൂ.അതു എങ്ങനെയോ സംഭവിച്ചതാണ്. അവന്‍ രാത്രി ഉറങ്ങാറില്ലായിരുന്നു. പകലും കുറച്ചേ ഉറക്കമുളളൂ. കൂടുതല്‍ സമയവും ഉണര്‍ന്നിരിക്കുന്ന മകനോട് എപ്പോഴും ഞാന്‍ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു. കൊച്ചു കാര്യങ്ങള്‍ പോലും പങ്കു വെച്ചു. വീട്ടിലെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അവനെ അറിയിച്ചു. ഓരോന്നും വിശദീകരിച്ചു കൊടുത്തു. എങ്ങനെയെന്നറിയില്ല അവനോടു വര്‍ത്തമാനം പറയാന്‍ എനിക്കു ഒത്തിരി കാര്യങ്ങള്‍ മനസ്സിലേക്കു വരും. പറഞ്ഞാലും പറഞ്ഞാലും തീരാത്തത്ര. അതു അവനു വേണ്ടി എന്റെ മനസ്സാഗ്രഹിക്കുന്നതിനാല്‍ സംഭവിക്കുന്നതായിരിക്കണം.കുട്ടിക്കു മനസ്സിലാകുന്ന ഭാഷയിലും രീതിയിലും സംസാരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു. എന്തായാലും അവനുമായുളള വര്‍ത്തമാനം പറച്ചിലുകള്‍ക്ക് കൂടുതല്‍ പ്രാധാന്യം കിട്ടിയതു എനിക്കു വല്ലാത്ത സന്തോഷം പകര്‍ന്നു. രാവെളുക്കോളമുളള പറച്ചില്‍ കേട്ട് അയലത്തുകാര്‍ ചോദിക്കും "സജിതേ, നീ ഇന്നലേം രാത്രി ഉറങ്ങിയില്ലേ .എന്താ ഇത്രയും സംസാരിക്കാനെ"ന്നൊക്കെ. ശരിക്കും അവനുമായുളള വര്‍ത്തമാനം പറച്ചില്‍ -അതൊരു വെല്ലുവിളി തന്നെയായിരുന്നു എനിക്ക്. മറുപടി പറയാന്‍ പറ്റാത്ത കുഞ്ഞുമായുളള സംഭാഷണമാണത്. എന്നെങ്കിലുമൊരിക്കല്‍ അവന്റെ ചുണ്ടില്‍ നിന്നും 'അമ്മേ 'എന്നൊരു വിളി കേള്‍ക്കാന്‍ ഞാന്‍ കൊതിച്ചു. അതു എന്നും പ്രതീക്ഷിച്ചു. എന്നും എന്നല്ല എപ്പോഴും പ്രതീക്ഷിച്ചു. അഞ്ചുവയസ്സായപ്പോള്‍ ആഹ്ലാദത്തിന്റെ അപൂര്‍വനിമിഷങ്ങള്‍ സമ്മാനിച്ചു കൊണ്ട് അവന്‍ സംസാരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അവന്റെ വര്‍ത്തമാനങ്ങള്‍ തുടക്കക്കാരന്റേതായി തോന്നിയതേയില്ല. ഉറക്കമൊഴിഞ്ഞ് കൂട്ടിരുന്നു വാതോരാതെ പറഞ്ഞതെല്ലാം ആ കുഞ്ഞുമനസ്സിലെവിടെയൊക്കെയോ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടായിരിക്കുമെന്നു ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു. അല്ലെങ്കില്‍ ഈ അത്ഭുതം എങ്ങനെ സംഭവിക്കും?

ചെറുപ്പത്തിലേ തന്നെ കിരണിന് പാട്ടിനോട് വളരെയധികം ഇഷ്ടം. പാട്ടു കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ മാത്രമേ കരച്ചില്‍ നിറുത്തൂ. കൂടുതല്‍ സമയവും കരയുന്ന പ്രകൃതം. എനിക്ക് എപ്പോഴും അവനു വേണ്ടി പാടേണ്ടി വന്നു. പാടി പാടി തൊണ്ട വേദനിക്കും. അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ റേഡിയോയിലെ പാട്ടുകള്‍ കേള്‍പ്പിക്കും .അവന്റെ ലോകം പാട്ടു മാത്രമായി.പാട്ടിനോടുളള അവന്റെ താല്പര്യത്തെ പ്രയോജനപ്പെടുത്തുവാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. പാട്ടു പാടുന്നതിനെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. വര്‍ത്തമാനം പറയാന്‍ തുടങ്ങിയ അഞ്ചാം വയസ്സില്‍ത്തന്നെ പാട്ടു പഠിപ്പിക്കാന്‍ കൊണ്ടു പോയി. ഇപ്പോള്‍ പതിനാലു വര്‍ഷമായി കിരണ്‍ പാട്ടു പഠിക്കുന്നു. അവന്‍ നല്ല പാട്ടുകാരനായി. നിരന്തരമായ ചികിത്സകൊണ്ട് കിരണിനു ഭാഗികമായ കാഴ്ചശക്തിയും കിട്ടി.

കിരണിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസം എങ്ങനെ എവിടെയാകണം എന്നത് എന്നെ വല്ലാതെയലട്ടിയ പ്രശ്നമായിരുന്നു. സാധാരണകുട്ടികള്‍ക്കൊപ്പം ഇവനെ പഠിപ്പിക്കാമോ? പറ്റുമെന്നന്നറിയില്ലായിരുന്നു. അവനെ സ്പെഷ്യല്‍ സ്കൂളില്‍ ചേര്‍ത്തു.രാവിലെ മുതല്‍ വൈകിട്ട് മൂന്നര വരെ സ്കൂളില്‍ ചെലവഴിച്ചു. അങ്ങനെ പതിനൊന്നു വര്‍ഷം അവിടെ പഠിച്ചു. ഈ കാലയളവില്‍ കാര്യമായ മാറ്റമൊന്നും അവനില്‍ സംഭവിച്ചില്ല.

എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം സാമ്പത്തികബുദ്ധിമൂട്ട് കൂടുതലായിരുന്നു. ഉളള സ്വത്തും സ്വര്‍ണവുമെല്ലാം വിറ്റു കുടിച്ചു മുടിക്കുന്ന ഭര്‍ത്താക്കന്മാര്‍ ഏതൊരു ഭാര്യക്കും സ്വസ്ഥത നല്‍കില്ല. സാമ്പത്തികപ്രയാസം കൊണ്ടു ശ്വാസം മുട്ടും. വയ്യാത്ത കിരണും ഇളയകുഞ്ഞും ഞാനും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍ ഒരു ചില്ലിക്കാശുപോലും ബാക്കിയില്ലായിരുന്നു. കിരണിനു വേണ്ടിയുളള ജീവിതം എനിക്കു കരുത്തു പകര്‍ന്നു. അവനു ഞാനേ ഉളളൂ എന്ന തിരിച്ചറിവ് ,എനിക്കും ഞാനേയുളളൂ എന്ന തിരിച്ചറിവ് ഒരു വരുമാനമാര്‍ഗം അന്വേഷിക്കുന്നതിനു പ്രേരിപ്പിച്ചു. എല്ലാ മാസവും നല്ലൊരു തുക കിരണിനെ ചികിത്സിക്കുന്നതിനും അവന്റെ കഴിവുകള്‍ വളര്‍ത്തിയെടുക്കുന്നതിനുമാവശ്യമായി വന്നു. പരാജയപ്പെടാന്‍ ഞാന്‍ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. അങ്ങനെ തൃശൂര്‍ വടക്കേ ബസ്സ് സ്റ്റാന്‍ഡിനു സമീപം 'പവര്‍ വേവ് എയ്റോബിക്സ് സെന്റര്‍' എന്നൊരു സ്ഥാപനം തുടങ്ങി. യോഗപരിശീലിപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന വരുമാനം ആശ്വാസമായി.

സര്‍ക്കാര്‍ സ്കൂളുകളില്‍ കിരണിനെപ്പോലെയുളള കുട്ടികളെ മറ്റു കുട്ടികള്‍ക്കൊപ്പമിരുത്തി പഠിപ്പിക്കുമെന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ കിരണിനെ എട്ടാം ക്ലാസില്‍ ചേര്‍ത്തു. ഒത്തിരി ആശങ്കകളോടെയാണ് ചേര്‍ത്തത്. ഒരു വര്‍ഷം കൊണ്ടു തന്നെ കുട്ടിക്ക് വളരെയധികം മാറ്റങ്ങളുണ്ടായി. പത്താം ക്ലാസ് കഴിയുമ്പോഴേക്കും സാധാരണ കുട്ടികളെപ്പോലെ ചിന്തിക്കാനും സംസാരിക്കാനും തുടങ്ങി. ഞാന്‍ സ്കൂളിലെ പിടിഎ പ്രവര്‍ത്തനത്തില്‍ സജീവമായി. എന്നെ വൈസ് പ്രസിഡന്റായി തിരഞ്ഞെടുത്തു. വിദ്യാലയത്തിലെ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളില്‍ അടുത്തിടപെടാനുളള അവസരം കിരണിനും പ്രയോജനം ചെയ്തു. ഇടയ്ക്കിടെ അധ്യാപകരില്‍ നിന്നും കിരണിന്റെ കാര്യങ്ങള്‍ ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കും. അധ്യാപകര്‍ അവനെ നന്നായി പരിഗണിച്ചു. സ്നേഹിച്ചു. എട്ടാം ക്ലാസില്‍ വെച്ച് ചില കുട്ടികള്‍ അവനെ വേദനിപ്പിച്ചിരുന്നു.കോമ്പസസ് കൊണ്ടു കുത്തി മുറിവേല്‍പ്പിക്കുയും കളിയാക്കുകയും ദേഹത്തും കുപ്പായത്തിലും ഓരോന്ന് എഴുതി വെക്കുകയുമൊക്കെ ചെയ്യുമായിരുന്നു. അറിവില്ലാത്തതു കൊണ്ടും ഇത്തരം കുട്ടികളുടെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കാനവസരം കിട്ടാത്തതു കൊണ്ടും സംഭവിക്കുന്നതാണിത്. ഞാന്‍ ആ കുട്ടികളുമായി സംസാരിച്ചു. കാര്യം ബോധ്യപ്പെട്ടപ്പോള്‍ അവര്‍ പെട്ടെന്നു തെറ്റു തിരുത്തി. കരിണിന്റെ ചങ്ങാതികളായി. മറ്റുളളവരില്‍ നിന്നും കിട്ടുന്ന നല്ല അഭിപ്രായങ്ങളും പ്രോത്സാഹനങ്ങളും കരിണിനെ കൂടുതല്‍ മിടുക്കനാക്കി. കുട്ടികളെ വേണ്ട രീതിയില്‍ സ്നേഹിക്കുകയും പരിശീലിപ്പിക്കുകയും അവരുടെ ബുദ്ധിമുട്ടുകള്‍ മനസ്സിലാക്കി അവര്‍ക്കു വേണ്ടതു ചെയ്തു കൊടുക്കുയുമാണെങ്കില്‍ മറ്റു കുട്ടികളെപ്പോലെ ഒരു പരിധിവരെ കിരണിനെപ്പോലെയുളള കുട്ടികളേയും സമൂഹത്തിലെ ഉത്തമപൗരന്മാരാക്കി മാറ്റിക്കൊണ്ടു വരാന്‍ കഴിയും.” സജിത പറഞ്ഞു നിറുത്തി.

സജിതയുടെ അനുഭവവിവരണം കേട്ട എനിക്ക് കിരണുമായി സംസാരിക്കണമെന്നു തോന്നി. കാല്‍മുട്ടിനു ശസ്ത്രക്രിയ കഴിഞ്ഞു വീട്ടില്‍ വിശ്രമിക്കുന്ന കിരണിനെ ഫോണില്‍ വിളിച്ചു. പത്താം ക്ലാസില്‍ ഒപ്പം പഠിച്ച ഹരികൃഷ്ണനെയും പ്ലസ് വണ്‍ക്ലാസിലെ അനുവിനെയും മറ്റുളള സഹപാഠികളെയും ഉദാഹരിച്ചു കൊണ്ട് കിരണ്‍ പറഞ്ഞു "വിദ്യാലയത്തില്‍ നിന്നും എനിക്കു നല്ല അനുഭവങ്ങളാണ് കിട്ടിയിട്ടുളളത്. എന്റെ കൂട്ടുകാര്‍ എനിക്കു താങ്ങും തണലുമായിരുന്നു. എപ്പോഴും ആരെങ്കിലും ഒപ്പമുണ്ടാകും എന്നെ സഹായിക്കാന്‍. എന്റെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കി അവര്‍ പിന്തുണച്ചു. “

കിരണിനെ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ സ്വാധീനിച്ചത് മലയാളം അധ്യാപകനാണ്. മറ്റുളളവരും വളരെയേറെ സ്നേഹിക്കുകയും പരിഗണിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു എന്നു പറയമ്പോഴും മലയാളം അധ്യാപകന്‍ തന്റെ കവിതകളും മറ്റും മാഗസിനുകളില്‍ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നതിലും കഴിവുകള്‍ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതിലും കൂടുതല്‍ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു എന്ന കാര്യം കിരണ്‍ പ്രത്യേകം സ്മരിച്ചു. എന്നും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന ആ അധ്യാപകന്‍ ആശ്വാസകിരണമായി അവനില്‍ ശക്തിപകര്‍ന്നു. തനിക്കു വേണ്ടി ഏറെ കഷ്ടപ്പെടുന്ന അമ്മയെക്കുറിച്ച് പറയാന്‍ കിരണ്‍ കൂടുതല്‍ താല്പര്യം കാട്ടി. സംസ്ഥാന കലോത്സവങ്ങളില്‍ വരെ പങ്കെടുക്കാനും ലളിതഗാനത്തിനു സമ്മാനം വാങ്ങാനും കഴിഞ്ഞത് അമ്മ ഒപ്പം ഉണ്ടായിരുന്നതു കൊണ്ടാണ് കിരണ്‍ വ്യക്തമാക്കി.അമ്മയുടെ സ്നേഹമാണ് കിരണിനെപ്പോഴും ആത്മവിശ്വാസം നല്‍കുന്നത്.

പാട്ടുകാരനായ കിരണ്‍ എന്നോടു ചോദിച്ചു "ഞാനൊരു പാട്ടു പാടട്ടെ”.

"അതെ, കിരണ്‍ ഞാന്‍ അങ്ങോട്ടതാവശ്യപ്പെടാന്‍ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. കിരണ്‍ എന്റെ മനസ്സു വായിച്ചല്ലോ? “ കരിണ്‍ ചിരിച്ചു . പിന്നെ ഒരു നിമഷത്തെ നിശബ്ദത. ഒരു ഗാനം എന്നിലേക്കു ഒഴുകിയെത്തി.

പവിഴം പോല്‍

പവിഴാധരം പോല്‍

പനിനീര്‍ പൊന്‍മുകുളം പോല്‍

തുടുശോഭയിലും നറുമുന്തിരി മുകുളം

നറു മുകുളം.... മുകുളം...

…..................................

കിരണിനു വിദ്യാലയത്തെക്കുറിച്ചു ചില സങ്കല്പങ്ങളുണ്ട്. അത് ശിശുസൗഹൃദവിദ്യാലയസങ്കല്പങ്ങളുമായി തോളോടു തോളു ചേര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്നവയാണ്. കിരണ്‍ പറഞ്ഞു:-

• നല്ല ഐക്യമുളളതാവ‌ണം വിദ്യാലയം
• സഹപാഠികള്‍ തമ്മില്‍ നല്ല സ്നേഹം വേണം
• പരസ്പരം അറിഞ്ഞു സഹായിക്കുന്നവരാകണം സ്കൂളിലെ എല്ലാവരും
• കഴിവുകള്‍ ഓരോ കുട്ടിയുടെയും കണ്ടെത്തി വളര്‍ത്തണം.
• ആത്മവിശ്വാസം പകരുന്നവരാകണം അധ്യാപകര്‍

സ്വന്തം അനുഭവത്തില്‍ നിന്നുളള കിരണിന്റെ ഈ നിരീക്ഷണങ്ങള്‍ പണ്ടേ വിദ്യാഭ്യാസ ദാര്‍ശനികര്‍ പറഞ്ഞിട്ടുളളതാണ്. വികാസത്തിന്റെ പടവുകളില്‍ വൈകിപ്പോയ ഒരു കുട്ടി മറ്റുളളവര്‍ക്കൊപ്പമെത്തി നിന്നു പ്രായോഗികാനുഭവങ്ങളുടെ പിന്തുണയോടെ പറയുമ്പോള്‍ അതിനു പൊന്‍പ്രഭ.

കിരണും സജിതയും ശാരീരിക മാനസീക വെല്ലുവിളികള്‍ നേരിടുന്ന കുട്ടികളുടെ മാതാപിതാക്കള്‍ക്കും അധ്യാപകര്‍ക്കും സഹപാഠികള്‍ക്കും നല്‍കുന്ന പാഠങ്ങള്‍ വിലപ്പെട്ടതാണ്. സ്വയം ആര്‍ജിച്ചെടുക്കുന്ന ഇശ്ചാശക്തി ജീവിതത്തിലെ തടസ്സങ്ങളതിജിവിക്കാന്‍ ആരെയും പ്രാപ്തരാക്കും. വിധിയെന്നു കരുതി ഇത്തരം കുട്ടികള്‍ക്ക് ആവശ്യമായ പരിചരണങ്ങള്‍ നല്കാത്ത ദരിദ്രരക്ഷിതാക്കളുണ്ട്. വേലക്കാരെയും മറ്റും നോക്കാന്‍ ഏല്പിച്ച് ഉത്തരവാദിത്വത്തില്‍ നിന്നും ഒഴിയുന്ന സമ്പന്ന രക്ഷിതാക്കളും ഉണ്ട്. ഇതൊന്നുമല്ലാതെ ഏതൊരു കുട്ടിയിലും എന്തെങ്കിലും കഴിവുണ്ടാകും എന്നു വിശ്വസിച്ചു പ്രതീക്ഷ കൈവിടാതെ പരമാവധി അവസരങ്ങള്‍ നല്‍കുന്ന , നിരാശ പരിഹാരമല്ല എന്നു കരുതുന്ന സജിതയെപ്പോലുളള അമ്മമാരാണ് വഴിദീപങ്ങള്‍. അതെ, ജീവിതം തോറ്റു കൊടുക്കാനുളളതല്ല.

…...............................................................................................................................

വിശ്വസ്തവിദ്യാലയം

ലോകവിജ്ഞാനസമ്പത്ത് നേടിയെടുക്കുന്നതിനു കുട്ടികളെ പ്രാപ്തരാക്കുന്നതിനു മാത്രമൂന്നല്‍ നല്‍കുന്ന വിദ്യാലയങ്ങള്‍ കുട്ടികളുടെ ഹൃദയത്തില്‍ സ്പര്‍ശിക്കില്ല. ലോകത്ത് നന്നായി ജീവിക്കുന്നതിനുളള അനുഭവപാഠങ്ങള്‍ വിദ്യാലയത്തില്‍ നിന്നും കിട്ടണം. അതിനായി ഓരോ വിദ്യാലയവും മൂല്യബോധത്തിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കണം. മൂല്യമെന്നു കേട്ടാലുടന്‍ സദാചാരം, സന്മാര്‍ഗം, മതമൂല്യങ്ങള്‍ ഇവയൊക്കെയാണ് കടന്നു വരിക. ഗുണപാഠകഥകള്‍, സാരോപദേശങ്ങള്‍, അച്ചടക്കം എന്നിങ്ങനെ കുറുക്കു വഴികളും. ലോകം മാറുകയാണ്. ആത്മബന്ധത്തിന്റെ ആഴം വര്‍ധിപ്പിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കില്‍ ഏതു വിദ്യാര്‍ഥിസമൂഹവും യാന്ത്രികമായ ഔപചാരികതയില്‍ കുടുങ്ങിപ്പോകും. വിശ്വസ്തതയക്കാണ് ഊന്നല്‍

ക്രമ നമ്പര്‍	വിശ്വസ്തവിദ്യാലയത്തിലെ അധ്യാപക സൂചകങ്ങള്‍
1	വിദ്യാര്‍ഥികളില്‍ ആത്മാര്‍ഥമായ താല്പര്യം പ്രകടിപ്പിക്കുക (കുട്ടിക്കു തിരിച്ചറിയാന്‍ കഴിയണം ഇതെന്റെ 'സ്വന്തം' അധ്യാപികയാണെന്ന്. ഓരോ ദിനവും വെറുതേയായില്ലല്ലോ എന്നന്വേഷിക്കുന്ന അധ്യാപിക, കുട്ടിയുടെ അസാന്നിധ്യത്തില്‍ അസ്വസ്ഥയാകുന്ന അധ്യാപിക, സഹായസന്നദ്ധ.പ്രതിബദ്ധതയുടെ പഠനാന്തരീക്ഷമൊരുക്കുന്നവള്‍..)
2	നല്ല ശ്രോതാവായിരിക്കുക, ഉളളു തുറന്നു പറയാനുളള അന്തരീക്ഷം നിലനിറുത്തുക (എന്തു കാര്യവും എനിക്കു വിശ്വസിച്ചു പറയാം. വിമര്‍ശനം, വ്യക്തിപരമായ വേദനകള്‍,പഠനപ്രശ്നം..മുന് വിധിയില്ലാതെ സമചിത്തതയോടെ എല്ലാം കേള്‍ക്കുന്ന അധ്യാപിക.എന്നെ മനസിലാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന അധ്യാപിക)
3	പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുക ( കഴിവു നേടിയെടുക്കുന്നതാണ്. നേടാനാവാത്തത് ശ്രമിക്കാത്തതിനാലാണ്. ശ്രമിക്കാത്തത് ആലസ്യമുളളതിനാലാണ്. ആലസ്യം പ്രചോദനവും പ്രോത്സാഹനവും മാര്‍ഗനിര്‍ദേശവും യഥാസമയം ലഭിക്കാത്തതിനാലും. കൂടെ ഒരാള്‍ ഉണ്ടെന്നു തോന്നാത്തതിനാലും.ഒപ്പമുളള മനസ് അധ്യാപികയടേതാണ്)
4	തെറ്റുകള്‍ തിരുത്താന്‍ സഹായിക്കുക, അതു തെറ്റാണെന്നു തുറന്നടിച്ചു പറയാതിരിക്കുക, സ്വന്തം തെറ്റുകള്‍ അറിയുക, തിരുത്തുക.
5	അംഗീകരിക്കുക, പ്രാധാന്യത്തെ ഒര്‍മിപ്പിക്കുക. ( കുട്ടിക്ക് ഇന്ന് അംഗീകാരം കിട്ടിയോ? ഈ ആഴ്ച? ഈ മാസം? ഈ ടേമില്‍? ഓരോ കുട്ടിയുടെ കാര്യമെടുത്തു പരിശോധിക്കൂ. നാം എത്ര ലുബ്ധര്‍? അംഗീകാരം ലഭിക്കാവുന്ന പലതും കുട്ടികള്‍ ചെയ്യുന്നു അതു ഗൗനിക്കാത്തവരെ ആരു വിശ്വാസത്തിലെടുക്കും?)
6	ധൈര്യം പകരുക ( മുന്നിട്ടിറങ്ങാന്‍, ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുക്കാന്‍, പ്രശ്നങ്ങളെ നേരിടാന്‍, ലക്ഷ്യം നിര്‍ണയിക്കാന്‍ ക്ലാസിനും കുട്ടികള്‍ക്കും ധൈര്യം പകരണം.)
7	ആരോഗ്യകരമല്ലാത്ത തര്‍ക്കങ്ങളില്‍ നിന്നും വിട്ടു നില്‍ക്കുക ( സംവാദമാകാം. തര്‍ക്കം വേണ്ട.നമ്മള്‍ക്കു തര്‍ക്കമാണ് ശീലം. വസ്തുകള്‍ വിശകലനം ചെയ്തു കാര്യങ്ങള്‍ ഒന്നൊന്നായെടുത്തുളള സത്യാന്വേഷണം സമാധാനപരമാണ്.)
8	അഭിപ്രായങ്ങളെ മാനിക്കുക, വ്യത്യസ്ത വീക്ഷണങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കാന്‍ സന്നദ്ധമാവുക (കുട്ടിയുടെ അഭിപ്രായത്തിനു മൂല്യം കല്പിക്കാന്‍ സന്നദ്ധതയുളള അധ്യാപകര്‍ നന്മ നിറഞ്ഞവര്‍..വ്യത്യസ്ത വീക്ഷണത്തോടുളള സമീപനം പ്രധാനം. എല്ലാവരിലും ശരിയുടെ ഭാവങ്ങള്‍ കാണും. അവരുടെ പക്ഷത്തു നിന്നു കൂടി വീക്ഷിക്കണം.)
9	വിനയപൂര്‍വം ബോധ്യപ്പെടും വിധം വിയോജിക്കുക
10	ബോധ്യമല്ലാത്തത് പറയാതിരിക്കുക
11	തീവ്രനിലപാടുകള്‍ ഒഴിവാക്കുക ( വിട്ടു വീഴ്ചയുടെ മനസുടമയ്ക്കും തീവ്രനിലപാടുകളുടെ മുളളില്‍ കൂടി സഞ്ചരിക്കേണ്ടി വരാമെന്ന താക്കീത് അടയാളമാക്കുക. നിലപാടിന്റെ ശക്തി യുക്തിയിലാണ് അതു കൊണ്ടു തന്നെ മനസ് യുക്തിപൂര്‍വം ചിന്തിക്കാനവസരം കൊടുക്കാതെ കുട്ടികള്‍ക്കു നേരേ വാളോങ്ങരുത്. നാം അധികാരിയല്ല. വെളിച്ചം പകരുന്നവരാണ്. ഇരുളിനെ ശിക്ഷയായി നല്‍കരുത്.)
12	കുട്ടികളുടെ മാനസീകാവശ്യങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കുക ( അതിനവരെ അടുത്തറിയണം)
13	ഗുണങ്ങളെയും നന്മകളെയും പുകഴ്ത്തുക
14	പകയും വിദ്വേഷവും ഒഴിവാക്കുക
15	കുട്ടിയില്‍ ശുഭാപ്തിവിശ്വാസിയാവുക
16	ക്ഷമിക്കാനും പൊറുക്കാനും കഴിയുന്നവരാണ് നിങ്ങളെന്നു ബോധ്യപ്പെടുത്തുക
17	കാര്യസാധ്യത്തിനുളള ഉപകരണമായോ വിഭവമായോ കാണാതിരിക്കുക
18	ക്രിയാത്മക സഹകരണവും പങ്കാളിത്തവും അനുഭവിപ്പിക്കുക
19	പ്രതിസന്ധികളെ നേരിടാന്‍ സഹായിക്കുക

ഹൃദയജാലകം തുറന്നിടുക
സ്വയം പരിശീലിക്കാം വിശ്വസ്തതയുടെ ബോധനശാസ്ത്രം
പര്സപര വിശ്വാസം,ശുഭാപ്തി വിശ്വാസം, ആത്മവിശ്വാസം ഈ വിശ്വാസത്രയങ്ങള്‍ അനുഭവമാക്കുക.
വിശ്വസ്തതയുടെ ഹസ്തദാനം നടക്കുന്ന ക്ലാസുകള്‍ പരാജയമറിയില്ല.
പരീക്ഷയുടെ മൂല്യബോധവും മൂല്യബോധത്തിന്റെ പരിരക്ഷയും...

Tests are Torture

India Today /Archive /February 4, 2013 /

Vinod Raina January 25, 2013 |

        It is ironic that last week while an NGO was releasing its annual test scores of Indian children (the ASER report) to the media, teachers at Seattle's Garfield High School were protesting against the standardised Measures of Academic Progress (the MAP test) in America's public schools that is intended to evaluate, like the ASER testing, student progress and skill in mathematics and reading. The Seattle teachers are not alone in opposing such testing; for example, 880 districts that educate more than 4.4 million Texas students have adopted a resolution opposing
these tests.
            The ASER testing is still not at the same high-stakes level as the MAP testing, but with the Planning Commission  controversially endorsing testing for improving children's learning in its 12th Plan, with incentives to those who do well, India can
be seen to be moving towards a testing regime that is at the core of the increasingly discredited regime of America's No Child Left Behind (NCLB) programme.
     So what do ASER tests tell us? That children are not learning as well as they should. That unfortunately is not a new discovery. As far back as in 1974, when we were confronted in the Hoshangabad Science Teaching Programme that children could not be taught measurement in science in Class VI because they could not understand decimals that they should have learnt in Class IV and V mathematics, we began systematic testing in maths and languages to uncover the gaps. In a major survey in 1986 covering 10 districts and about 10,000 children from Class III to XI and primary schoolteachers, we found only about 52 per cent teachers
could understand decimals adequately. 
So how is this different from ASER testing? They were part of action research to find out why children don't learn, and
to use the findings for creating appropriate teaching-learning materials and appropriate inputs for teacher trainings, and not as media events.
So should we test more and more or devise methods to ensure that children do learn? There seems to be a line of thought that increased testing will itself ensure increased learning, which was the basis of testing-based approach of NCLB that is proving to be wasteful, stressful and expensive in the US. Some of the reasons for lack of learning are also fairly well-known, and they are not just absent teachers.

• The inappropriateness of the language and contents of teaching-learning materials, 
• the lack of understanding about age-concept relationships in the textbooks, and
• child-unfriendly transactions in the classrooms are at the heart of the problem.

Untrained, demotivated or absent teachers complete the picture.
The task of correcting these deficiencies falls on academic institutions connected with school education. 
But they have been systematically impoverished and demolished through policy initiatives; the Sarva Shiksha Abhiyan kept them out of the project ever since it was launched in 2000, an anomaly only just recently corrected through the RtE. 
The SCERTs and DIETs, chiefly responsible for these
tasks, have been made to atrophy in terms of appropriately trained manpower, and
their tasks have been performed by consultants and NGOs first under the District Primary Education Programme (DPEP) and later under the SSA (the Rajasthan government's books are currently being prepared through an MoU with a bank (!), that has further sub-contracted the work, while its State Institute for Education and
Training lies dilapidated in Udaipur). Through another policy brilliance, state after state of the country was encouraged to let its regular teacher cadres die, to be replaced by untrained contract teachers. Taken together, these are at the heart of
the problem why children do not learn. Ensuring children learn, desperately requires institutions charged with the responsibility of doing that to be resurrected. NGOs cannot replace these institutions, and testing will do nothing if these
institutions remain dysfunctional.
That children in private schools seem to do better than those in government schools has been the bane of NCLB testing, and now in ASER testing, since the scores are not weighted in terms of socio-economic backgrounds of children. Children who have home support in education are mostly in private schools; that they seem to do better has more to do with this fact than necessarily in differences in quality of schools. We must, of course, take good ideas from anywhere in the world. 

It is well  known that the best learning levels of children are from Scandinavian countries and from countries like South Korea and Japan. In spite of enormous financial inputs, US has not been able to catch up with them. And these countries do not rely on external testing. It would, therefore, be better that instead of importing

discredited ideas from the US, we adopt the methods of these countries; whichchiefly rely on inclusive classrooms for increased learning levels.

(Vinod Raina is a Visiting Senior Fellow at the Centre for the Study of Developing Societies,
New Delhi, and a member of the Central Advisory Board for Education)

പൊതുപരീക്ഷയോട് വിട പറഞ്ഞ നാട്

ലോകരാജ്യങ്ങളിലെ വ്യത്യസ്തവും നൂതനവുമായ വിദ്യാഭ്യാസ ഇടപെടലുകളെക്കുറിച്ചുളള അന്വേഷണം തുടരുകയാണ്. . ഈ ആഴ്ച  പരീക്ഷയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സമീപനവും പ്രയോഗവും ആണ് പങ്കു വെക്കുന്നത്.

'School -based assessment -The Queensland system'

ആസ്ട്രേലിയയിലെ ഒരു സംസ്ഥാനമാണ് ക്വീന്‍സ് ലാന്‍ഡ്. അവിടെ പന്ത്രണ്ടാം ക്ലാസില്‍ നിന്നും കുട്ടികള്‍ പുറത്തിറങ്ങുന്നതിനു മുന്നോടിയായി പൊതു പരീക്ഷനടത്താറില്ല.

വിദ്യാലയാടിസ്ഥാനത്തിലുളള വിലയിരുത്തല്‍ മാത്രം.

ഓരോ വിദ്യാലയവും അവരുടെ വിദ്യാര്‍ഥികളെ വിലയിരുത്തി കുട്ടി എത്രമാത്രം കഴിവുകള്‍‌ ആര്‍ജിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നു പ്രഖ്യാപിക്കും. അധ്യയനം നടത്തുന്ന ആള്‍ക്കാണ് വിലയിരുത്തലിനുളള അര്‍ഹത.

അധ്യാപകരെ പൂര്‍ണമായും വിശ്വാസത്തിലെടുക്കുന്ന സമൂഹം

(നമ്മുടേതു പോലെ അധ്യാപകരെ അവിശ്വസിക്കുന്ന സമൂഹത്തിലുളളവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇതു പൊരുത്തപ്പെടാനാവാത്ത സംഗതിയാണിത്. അധ്യാപകര്‍ തങ്ങളുടെ കുട്ടികള്‍ക്കു അനര്‍ഹമായ അംഗീകാരം നല്‍കുമെന്ന മുന്‍വിധിയാണ് മിക്ക സമൂഹവും വെച്ചു പുലര്‍ത്തുന്നത്.അധ്യാപകസംഘടനകളും അധ്യാപകര്‍ക്ക് അധികാരം നല്‍കുന്നതിനു വാദിക്കുന്നില്ല.

• ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ വിശ്വാസം അര്‍പ്പിക്കേണ്ടത് അധ്യാപകരില്‍ അല്ലേ? അവരല്ലേ കുട്ടികളില്‍ മൂല്യ ബോധം വളര്‍ത്തേണ്ടത്?
• അവരല്ലേ വിവേചനരഹിതമായ പക്ഷപാതമില്ലാത്ത പ്രവൃത്തിയിലൂടെ സത്യസന്ധതയുടെ ഉദാത്ത മാതൃക സൃഷ്ടിക്കേണ്ടത്?
  തത്വം പറയാം ..പ്രായോഗികമല്ല..എന്നു മറുവാദം. വെല്ലുവിളി ഏറ്റെടുക്കാന്‍ മടിക്കുന്ന സമൂഹം വിപ്ലവാത്മമക പരീക്ഷണങ്ങളെ ഭയക്കുന്നു.അത് അഡ്ജസ്റ്റ്മെന്റു ചെയ്യലിനു ശ്രമിക്കുന്നു, തല്കാലം ഇത്രയും മതി എന്നു പറഞ്ഞു സ്വയം പരിമിതപ്പെടുന്നു . സാധ്യതകള്‍ നോക്കി നെടുവീര്‍പ്പിടാന്‍ പോലും തയ്യാറാകുന്നില്ല. വളരെ യാന്ത്രികമായി തീരുമാനങ്ങളെടുക്കും .പരീക്ഷയേ വേണ്ടെന്നു വെയ്ക്കും. അല്ലെങ്കില്‍ സി ബി എസി ഇ വിദ്യാലയങ്ങളില്‍ ചെയ്യുന്നതു പൊലെ പത്താം ക്ലാസില്‍ വിദ്യാലയത്തിനു ചോദ്യം തെരഞ്ഞെടുത്തു പരിക്ഷ നടത്താനവസരം നല്‍കും. നിലാവരം ഉറപ്പാക്കിയോ എന്നു ഉറപ്പു വരുത്തുന്ന ഒരു രീതിയും നിര്‍ദ്ദേശിക്കുകയുമില്ല) ക്വീന്‍സ് ലാന്‍ഡില്‍ എന്താണ് സംഭവിച്ചത്? വിദ്യാഭ്യാസരംഗം പൊതു പരീക്ഷ ഇല്ലാതായതോടെ കുത്തഴിഞ്ഞുവോ? അധ്യാപകര്‍ കിട്ടിയ അവസരം ദുരുപയോഗം ചെയ്തുവോ? ഒരോ വിദ്യാലയവും കുട്ടികള്‍ക്കു അനര്‍ഹമായ തരത്തില്‍ വാരിക്കോരി നിലവാരസര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് നല്‍കിയേ? നോക്കാം..

പശ്ചാത്തലം

• എഴുപതുകള്‍ വരെ ക്വീന്‍സ് ലാന്‍ഡില്‍ സ്കൂള്‍ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ അവസാനം ഒരു പൊതു എഴുത്തു പരീക്ഷയ്ക്കു കുട്ടികള്‍ വിധേയരാകണമായിരുന്നു.
• കേന്ദ്രീകൃതമായ വിലയിരുത്തലും സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് നല്‍കലും
• ഇത്തരം പരീക്ഷ പഠനരീതിയില്‍ വലിയ സ്വാധീനം ചെലുത്തി. പരീക്ഷയ്ക്ക വേണ്ടിയുളള പഠനമാവുകയും പഠനത്തിനു വേണ്ടിയുളള പഠനമില്ലാതെ വരുകയും ചെയ്തു.
• 1967 ല്‍ 68 % കുട്ടികള്‍ സീനിയര്‍ പബ്ലിക് പരീക്ഷയില്‍ ഫിസിക്സിനു തോറ്റു (പി ഗ്രേഡു കിട്ടിയില്ല)
• തുടര്‍പഠനത്തിനു കുട്ടികളെ തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിനായി സര്‍വകലാശാലകള്‍ നടത്തുന്ന എന്‍ട്രന്‍സ് എക്സാമിനേഷനുകളില്‍ വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ വിജയിക്കാതെ പോകുന്നത് സെക്കണ്ടറി തലത്തിലെ പരീക്ഷയുടെ വിശ്വാസ്യതയെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതിലേക്ക് എത്തിച്ചു
• ബദലുകള്‍ അന്വേഷിക്കുന്നതിന് സമൂഹം തയ്യാറായി
• 1972 ല്‍ വിദ്യാലയാടിസ്ഥാനത്തിലുളള വിലയിരുത്തല്‍ രീതി (School based assessment system ) നടപ്പിലാക്കി

2006 ല്‍ ഈ സംവിധാനം ഉയര്‍ന്ന വിദ്യാഭ്യാസനിലവാരം പ്രദാനം ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്ന് അന്തര്‍ദേശീയലോകം അംഗീകരിച്ചു

പ്രത്യേകതകള്‍

• അതത് അധ്യാപകര്‍ക്കാണ് അവരുടെ വിദ്യാര്‍ഥികളെ വിലയിരുത്തുന്നതിനുളള ഉത്തരവാദിത്വം .അധ്യാപനം, പഠനം, വിലയിരുത്തല്‍ ഇവയെ ഉദ്ഗ്രഥിക്കുന്ന ആധികാരിക ബോധനശാസ്ത്രം (Authentic Pedagogy) എന്നാണവര്‍ ഇതിനെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത്. ഈ സംമ്പ്രദായം അധ്യാപകരുടെ പ്രൊഫഷണലിസം വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കുന്നു. അവരെ വിശ്വാസത്തിലെടുക്കുന്നു.അവരുടെ ആത്മവിശ്വാസം വര്ദ്ധിപ്പിക്കുന്നു. വിലയിരുത്തുന്നതിനുളള വൈദഗ്ധ്യം വികസിപ്പിക്കുന്നു. അദ്ധ്യയനത്തിന്റെയും നിലവാരത്തിന്റെയും ഉത്തരവാദിത്വം /ഉടമസ്ഥത(OWNERSHIP) അധ്യാപകര്‍ ഏറ്റെടുക്കുന്നു. ബാഹ്യസമ്മര്‍ദ്ദമല്ല അവരെ നയിക്കുന്നത്.
• നിലവാരമാനദണ്ഡങ്ങള്‍ പ്രകാരമേ വിലയിരുത്താനാകൂ. വിദഗ്ധപാനലംഗങ്ങള്‍ അധ്യാപകരുടെ വിലയിരുത്തല്‍ അവലോകനം ചെയ്യും.പരിശോധിക്കും.
• കുട്ടികളുടെ നിലവാരം എത്രത്തോളമെന്നു തെളിവുകള്‍ ഉദാഹരിച്ചു വ്യക്തമാക്കേണ്ടതുണ്ട്.

• വ്യത്യസ്തവും വൈവിധ്യമുളളതുമായ വിലയിരുത്തല്‍ തന്ത്രങ്ങള്‍ അധ്യാപകര്‍ പ്രയോജനപ്പെടുത്തും ഏതു കഴിവ് ഏതു തന്ത്രമുപയോഗിച്ചാല്‍ ശരിയായി വിലയിരുത്താനാകുമെന്ന അന്വേഷണമാണിതിനു പിന്നില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുക.കുട്ടികളുടെ പഠനശൈലിയെ വിലമതിക്കും.
• അധ്യാപകര്‍ നിരന്തരം അവരുടെ വിലയിരുത്തല്‍ശേഷി വര്‍ധിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും. ഇതിനായി വിദഗ്ധപരിശീനത്തില്‍ അധ്യാപകര്‍ താല്പര്യത്തോടെ പങ്കെടുക്കും.
• കേന്ദ്രീകൃതമായി തയ്യാറാക്കിയ സിലബസുണ്ട് ( അതില്‍ പഠിക്കേണ്ട ഉളളടക്കം നേടേണ്ട നിലവാരം എന്നിവ വ്യക്തമായി പ്രതിപാദിച്ചിട്ടുണ്ട്) അധ്യാപകര്‍ക്ക് പ്രാദേശികപ്രത്യേകതകള്‍ പരിഗണിക്കാം. അതനുസരിച്ചുളള പ്രവര്‍ത്തനപദ്ധതി അധ്യാപകര്‍ തയ്യാറാക്കേണ്ടതാണ് . പ്രാദേശിക വിഭവങ്ങളും സൗകര്യങ്ങളും എങ്ങനെ ഫലപ്രദമായി ഉപയോഗിക്കാം എന്ന് അധ്യാപകര്‍ ഇതില്‍ വ്യക്തമാക്കും.
• പുറത്തുളളവരുടെ മാര്‍ഗനിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ അധ്യാപകര്‍ക്കു ലഭിക്കും.
• കുട്ടികള്‍ക്ക് അവരുടെ യഥാര്‍ഥ അറിവും കഴിവും പ്രകടിപ്പിക്കാനവസരം ലഭിക്കും..തുടര്‍പഠനത്തില്‍ അഭിമൂഖീകരിക്കേണ്ട സാഹചര്യങ്ങള്‍ക്കനുസൃതമായി വിദ്യാര്‍ഥികളെ സജ്ജമാക്കുന്നു. കുട്ടികളുടെ ഉയര്‍ന്ന ചിന്താശേഷികളെ ഉജ്വലിപ്പിക്കുന്നു.
• കുട്ടികള്‍ക്കു നിരന്തരം വിശദമായ ഫീഡ്ബാക്ക് നല്‍ക്കുന്നു. ഇവിടെ നിരന്തവിലയിരുത്തല് വഴിപാടല്ല.എങ്ങനെ പഠനത്തില്‍ മെച്ചപ്പെടുത്തലുകള്‍ നടത്തണമെന്ന് കൃത്യമായ ധാരണ ലഭിക്കുന്നതിനു സഹയാകം. നിലവാരമാനദണ്ഡങ്ങള്‍ പ്രകാരം കാര്യങ്ങള്‍ തിരിച്ചറിയാന്‍ കുട്ടികള്‍ക്കു കഴിയുന്നു
• കുട്ടികള്‍ക്കും അധ്യാപകര്‍ക്കും പ്രതീക്ഷിത പഠനനിലവാരമനദ്ണ്ഡങ്ങളറിയാം.അതു നേടാനുളള കൂട്ടായ പ്രയത്നമാണ് നടത്തുന്നതെന്നും. രക്ഷിതാക്കളുമായി നിലവാരമാനദണ്ഡങ്ങള്‍ അധ്യാപകര്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്യും.
• വിദ്യാലയങ്ങള്‍ സ്വന്തം വിലയിരുത്തലാണ് നടത്തുന്നതെങ്കിലും പൊതു മാനദണ്ഡങ്ങളായതിനാല്‍ വിദ്യാലയങ്ങളുടെ നിലവാരം താരതമ്യം ചെയ്യാന്‍ കഴിയും
• 13 ജില്ലകളിലും അവലോകനസമിതികള്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നു .വിദ്യാലയത്തിന്റെ വിലയിരുത്തല്‍ പിഴവില്ലാത്തതാണെന്നുറപ്പു വരുത്തേണ്ട ചുമതല. കുട്ടികളുടെ യഥാര്‍ഥകഴിവിനെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന തെളിവുകള്‍ പരിശോധിക്കും. നിലവാരം മച്ചപ്പെടുത്താനുളള മാര്‍ഗനിര്‍ദേശങ്ങള്‍ നല്‍കും
• സംസ്ഥാനതലത്തില്‍ മോണിറ്ററംഗ് സമിതി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നു. വിവിധ ജില്ലകളിലെ നിലവാരം താരതമ്യം ചെയ്യും. സാമ്പിളുകള്‍ ശേഖരിച്ചു വിശകലനം നടത്തും.
• 2008 ല്‍ 327 വിദ്യാലയങ്ങളില്‍ നിന്നായി 2250 പോര്‍ട്ട് ഫോളിയോ വിദഗ്ധപരിശോധനയ്ക്ക് വിധേയമാക്കി ചില വര്‍ഷങ്ങലില്‍ 3000 ഫോളിയോ വരെ പരിശോധിക്കാറുണ്ട്. റാന്റം സാമ്പ്ലിംഗ് രീതി സ്വീകരിക്കുന്നു.
• പൊതുപരീക്ഷയില്ലാത്ത രീതിയില്‍ അതിന്റെ വിശ്വാസ്യതയും ആധികാരികതയും ചോദ്യംചെയ്യപ്പടാം. വിദ്യാലയങ്ങള്‍ പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന നിലവാരം യഥാര്‍ഥത്തില്‍ കുട്ടികളിലുണ്ടോ എന്നു സംശയിക്കപ്പെടാം. ഇക്കാര്യത്തില്‍ ഗവേഷണപഠനങ്ങള്‍ക്കു മാത്രമേ ഉത്തരം നലകുവാനാകൂ. 1994 ല്‍ Masters , McBryde എന്നിവര്‍ പഠനം നടത്തി. ഉയര്‍ന്നതോതിലുളള വിശ്വാസ്യത കുട്ടികള്ക്ക് നല്‍കിയ നിലവാരത്തില്‍ പ്രകടമാണെന്നു അവരുടെ പഠനം കണ്ടെത്തി
• ഗവേഷകര്‍ മറ്റു സംസ്ഥനങ്ങളിലെ വിദ്യാര്‍ഥികളുമായുളള താരതമ്യപഠനങ്ങളും നടത്തിയിട്ടുണ്ട്. പതിനഞ്ചു വര്‍ഷത്തെ സ്ഥിതിവിരക്കണക്കുകള്‍ അധ്യാപകരുടെ വിലയിരുത്തലിന്റെ സാധുതയെ അംഗീകിരിക്കുന്നു

ദേശീയ പാഠ്യപദ്ധതി ചട്ടക്കൂട് 2005ഇന്ത്യയില്‍ പരീക്ഷാപരിഷ്കാരം നിര്‍ദ്ദേശിച്ചു.അതില്‍ സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ക്രമേണ സ്കൂള്‍തല വിലയിരുത്തലിലേക്കു മാറണമെന്നാണ്. ഇവിടെ സംഭവിക്കുന്നതോ മത്സരത്തെ നിലനിറുത്തി കച്ചവടം നടത്താന്‍ ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെടുന്ന ഒരു വിഭാഗത്തിന്റെ കയ്യില്‍ അധ്യാപകര്‍പോലും തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ടു പോകുന്നു.ഏതൊരു പരിഷ്കാരവും ഡിമാന്റു ചെയ്യുന്ന അനുബന്ധമാറ്റങ്ങള്‍ ഉണ്ട്.അവ പരിഗണിക്കാതെ മൂലയോ വക്കോ മാത്രം പരിഷ്കരിക്കുന്നത് ഗുണത്തേക്കാളേറെ ദോഷം ചെയ്യും .ലോകാനുഭവങ്ങളെ പാഠമാക്കി മുന്നോട്ടു പോകണം. അതിനത്യാവശ്യം അക്കാദമിക സത്യസന്ധതയും ധീരതയും ഇശ്ചാശക്തിയും വേണം. ഉണ്ടോ കേരളത്തിനു അക്കാദമിക നട്ടെല്ല്?